12 Poemas de Salvador Amor

Colibrí

Vuelo bajo vengo como el viento

Ligero y si nada de equipaje

Soy la voz que truena fuerte

En lo oscuro de la tarde

Cuando arden las montañas 

de calor.

Me deslizo suave entre las hojas

Esquivando entre matojos la jauría

La frenética escapada

En el medio de la huida

En el sálvese quien pueda

de vivir.… Leer más

6 Poemas de Halina Poświatowska

Vivan los sentidos

seré una mujer

una gata tiene tanto encanto
al encorvar su lomo leonado

una mujer

una loba que aullando siempre
roza el tronco de un árbol

seré una mu-

una gallina cloquea vuela de la valla
y se pasea
con una dignidad natural

una mujer

un cojín rasgado por una uña
expulsa en la cara
una caricia de plumón

-jer — mu-

degollada
me enfriaré en una forma irrepetible
y con esa forma atraeré
con los brazos caídos
prometeré placer hasta el fondo de nada
dar — entregar
y seré ese perfecto cuerpo vacío

una mujer

De: Himno idólatra, 1958

Odkąd cię poznałam (Desde que te conocí)

Odkąd cię poznałam, noszę w kieszeni szminkę
to jest bardzo głupie nosić szminkę w kieszeni
gdy ty patrzysz na mnie tak poważnie
jakbyś w moich oczach widział gotycki kościół.Leer más

11 Poemas de Nuno Judice

Resposta com arte poética

Pergunto como se escreve o poema? E a resposta possível

é escrever o poema. Ele demonstra a sua possibilidade, como se não houvesse nada

antes ou depois do escrevê-lo – nem técnica, nem domínio

de palavras e gramática, ou da sua ausência. Assim, o poema pode

ser construído de um modo que evita todas as ambiguidades da prosa

ou da filosofia, que transporta dentro de si a chave que é preciso abrir

para que um sentido surja – mesmo que o sentido seja aquilo que menos interessa

ao poema.… Leer más

5 Poemas y un texto de Virgilia D’Andrea

Pietro Gori

Un raggio d’oro gli baciò la fronte
E placido sorrise…
E verso l’arco d’azzurrato monte
Un volo ardito l’anima decise.
E l’Elba rossa, di nascente aurora
Magnifica si cinse,
E accanto al mare, che il tramonto indora,
Il dolce canto i nostri sogni avvinse.
E pura e quieta, in trepida armonia,
Vagò la sua canzone
Forte di fede e grande d’anarchia,
Di pensiero vibrante e di passione.… Leer más

12 Poemas de Antonio Gómez

Disfrazar la realidad
hasta creerla.
Aceptar sus trampas,
sus silencios,
sus lágrimas.
Ignorar cerrojos.
Asumir espejos
y espejismos.
Misión de todos es
perpetuar
esta parodia.

Antonio Gómez y Corpá en el pub Alcandoria, Mérida.

Los sueños hoy
respiran
y piden consistencia.
Hablar de sentimientos
no resulta gratuito
y lo que duele
me transforma.… Leer más

6 Poemas de Rita Ann Higgins

The Visionary

The woman in the sweet shop

is turning into the mother.

Only the other week

she was young

when talk of weddings

and wallpaper and new fridges

an a small flat in the town was all talk.

Then for God knows why

he took a bus thar never stopped

and she was left

with the wallpaper shame

of not having any fruit in her womb

that she might buy

white socks for.Leer más

11 Poemas de Eugénio de Andrade

As maçãs

da alma só sei o que sabe o corpo:

onde a esperança e graça

aspiram ao ardor

da chama é a morada do homem.

Vê como arden as maçãs

na frágil luz de inverno.

Uma casa devia ser

Assim: brillar ao crepúsculo

sem usura nem vileza

com as maçãs por companhia.… Leer más

8 Poemas de Joan Brossa

Poema

A tu, qui
siguis, t’invito a trobar tres coses amb
la transcendental bellesa
com jo les trobo, i tindràs el
poema

De:  Els ulls i les orelles del poeta , 1961

Brossa en 1960

Nocturnalia

A Pepa

Pura contra la noche está mi mano,
Riqueza y fuerza me echaré a la espalda;
Busco la calma en lo que pensar pueda,
Donde empieza la queja trazo raya.… Leer más

8 Poemas de Agustín Gómez Arcos

Hombre

Hombre
un día llegará
que te despiertes
pensando que eres algo.

Hombre

un día llegaráque te levantes
siendo más que una cosa
siendo ya casi un hombre.

Hombre
ese día los cielos
que te esclavizan
te negarán su ayuda.

Hombre
ese día la tierra
que te malquiere
te volverá la espalda.… Leer más

8 Poemas y un texto de Georgette Marie Philippart

Tú que has venido con tu dolor

y tus manos entreabiertas

sólo tus párpados hechos blanca ceniza

podían colmarse de tanta desgracia.

Agachada sobre tu cóncavo esqueleto

he sabido que yo te había amado

como deberían amar las piedras

y a la hora vencida de tu muerte

he levantado alto

y amado tu derrota

La muerte ya te sonreía

a través de los celajes de tus lágrimas

escuchando por la ventana entreabierta

el pregón de los diarios vespertinos

Proudly powered by WordPress | Theme: Baskerville 2 by Anders Noren.

Up ↑